สายลมบางเบา  คลอเคล้ายอดไม้

ใบอ่อนพลิ้วไหว  ไม่ขัดใจลม

ธรรมชาติเป็นไป  ไม่มีขื่นขม

ใบไม้รื่นรมย์  เมื่อลมพัดมา

                ยอดอ่อนแสนรู้  เข้าใจลมเล่น

                หยอกเย้าเซ้าเอน  ไม่ต้องพูดจา

                ต่างกับเธอฉัน  ร้อยพันสรรหา

                ล้านคำวาจา  เชื่อมความเข้าใจ

สองเราไม่ใช่  ใบไม้กับลม

ที่จะสุขสม  โดยไม่ถามไถ่

ต้องใช้คำจา  เมื่อไม่เข้าใจ

ต้องใช้หัวใจ  ฟังถ้อยวาจา

                แม้เราไม่ใช่  ใบไม้กับลม

                แต่เราสุขสม  เมื่อเราค้นหา

                พับสิ่งแคลงใจ  ใฝ่ครองกัลยา

                แล้วจะเริงร่าดังว่า “ใบไม้ต้องลม”